جمله امشبت رو هرگزززز فراموش نمیکنم.

یه جمله هفته پیش گفتی که ناحق بودن استفاده ش در مورد من تا ته وجودم رو سوزوند.

اما جمله ای که امشب گفتی آب یخی بود تا از خواب بیدار شم و کامل بمیرم. مطمئنم هرگز یادم نمبره. موفق باشی

+ جای هیییییییچ حرفی باقی نگذاشتی. در آرامش باش و بمان. بی من. حالا که معتقدی حضور من ارامشت رو بهم میزنه، با حقی که بهت میدم برو خودت رو اروم کن رااااااحت.... خواهی فهمید هرگز ذره ای بخل نداشتم در دیدن ارامشت.... برو اروم باش... این حق طبیعیت هست. راست میگی من بیمارم.. حق با توست. منت گذاشتی هزاااااااار بار تحمل کردی! پر از آرامش باش که حقته.

و تمام حرفهایی که بمن گفتی حقمه.

هزار بار من مریض رو تحمل کردی، توی بیگناه زیر سیل آزارهای من، فقط تو بودی که تا اینجا دووم اوردی. باید قدردان و شکرگذار باشم. امام نهم گفتند نعمتی که شکرگذاری نشه مثل گناهی است که آمرزیده نشه.

پس میگم تشکر از تو و تحمل تا همین امشب.

سیاهی مطلق...