سیاهی مطلق

نشدم اون چیزی که همیشششششه دوست داشتم بشم یا باشم.... در خود توان شدن هم نمیبینم.... اعتراف تلخ و سختیه.... ای دریغ از عمر رفته.... ناراحتم.... دشمن جان خود گشته ام... کاش هرگز تو این راه پا نمیگذاشتم :-( ...

یه جمله هفته پیش گفتی که ناحق بودن استفاده ش در مورد من تا ته وجودم رو سوزوند. اما جمله ای که امشب گفتی آب یخی بود تا از خواب بیدار شم و کامل بمیرم. مطمئنم هرگز یادم نمبره. موفق باشی + جای هیییییییچ حرفی باقی نگذاشتی. در آرامش باش و بمان. بی من. حالا که معتقدی حضور من ارامشت رو بهم میزنه، با حقی که بهت میدم برو خودت رو اروم کن رااااااحت.... خواهی فهمید هرگز ذره ای بخل نداشتم در دیدن ارامشت.... برو اروم باش... این حق طبیعیت هست. راست میگی من بیمارم.. حق با توست. منت گذاشتی هزاااااااار بار تحمل کردی! پر از آرامش باش که حقته. و تمام حرفهایی که بمن گفتی حقمه. هزار بار...

...